Hola, seré breve pero propongo que vayamos compilando una lista de libros en los que se puedan apreciar características del hipertexto. Sé que es más fácil en obras recientes, por eso os animos a buscar trazos en otras, si o clásicas, si algo más viejas.
Ya salió en clase Rayuela, la primera en la que se piensa al buscar relaciones con el hipertexto.
Hoy os dejo otra: Ulises, de James Joyce.
No sé si la habréis leído, pero es una obra que fue piblicada en 1922 (y si, la fecha la miré en la wikipedia) y que podría incluírse en esta lista, entre otros factores, por el uso que hace del autor de un estilo distinto para cada capítulo. En cierto modo así parece una compilación de fragmentos independientes más que una novela al uso como se solían hacer.
Además, algunos de los monólogos aparecen sin puntuación ni nada y eso me recuerda bastante a cómo escribimos vía msn, ya que debido a la falta de una interrupción real por parte de tu interlocutor (te puede escribir algo pero tú no tienes por qué dejar el hilo que estás siguiendo) se acerca más al libre fluír de la consciencia que una conversación en vivo y en directo o una mantenida a través de otros soportes como el teléfono.
Debate sobre la narración interactiva, creación de relatos hipertextuales, posibilidades de construcción de tramas hipermedias e interactivas
Mostrando entradas con la etiqueta literatura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta literatura. Mostrar todas las entradas
domingo, 22 de marzo de 2009
viernes, 16 de mayo de 2008
Mas extraño que la ficción
É o título dunha película, dirixida por Marc Foster e escrita por Zach Helm, na que o protagonista da película é ao mesmo tempo o protagonista dunha novela que está a escribir unha mujer que, ademáis de narrar as peripecias de Harold, describe os seus problemas coa falta de inspiración, cos momentos de baixa creatividade e coa necesidade de resolver a historia que está relatando. O espectador contempla a vida de Harold como real, Harold vai descubrindo que é o suxeito principal dunha novela e trata de influir no final que a autora do libro ten previsto, despois de investigar distintas posibilidades. Un xogo no que se entrecruzan as tramas, as personaxes, as escenas como si non existira distinción entre ficción e realidade. A literatura está moi presente na película, así como o humor ou a crítica política. É interesante, áxil, está ben construida e ensamblada. A súa vitalidade está, tamén, no feito de que o espectador entende e asume as tribulacións da narradora e do seu personaxe, e pode involucrarse, aínda que expectante, en ambalas dúas tramas. O final é o máis desastroso. Na película ademais xógase con efectos dixitais, animación, infografía animada, así como cuns títulos de crédito visualmente atractivos e gráficamente ben feitos.
É o xogo, non idéntico pero con características similares das personaxe de El vuelo de Ícaro, de Raymond Queneau, na que o protagonista da novela que se está escribindo, fuxen, alonxándose das perspectivas que o autor quere establecer sobre as súas vidas. Así o autor do relato contrata a un detective privado para que atope a Ícaro e o reintegre no relato sobre o que está traballando e sobre o que non pode continuar porque desapareceu o protagonista.
http://www.labutaca.net/films/49/masextranoquelaficcion.htm
http://www.blogdecine.com/2007/01/19-amas-extrano-que-la-ficciona-una-delicia-metalinguistica-para-amantes-del-cine
http://www.biografiasyvidas.com/biografia/q/queneau.htm
http://www.enfocarte.com/1.10/literatura.html
http://www.elpais.com/articulo/cataluna/absenta/dibujada/elpepuespcat/20070930elpcat_2/Tes
É o xogo, non idéntico pero con características similares das personaxe de El vuelo de Ícaro, de Raymond Queneau, na que o protagonista da novela que se está escribindo, fuxen, alonxándose das perspectivas que o autor quere establecer sobre as súas vidas. Así o autor do relato contrata a un detective privado para que atope a Ícaro e o reintegre no relato sobre o que está traballando e sobre o que non pode continuar porque desapareceu o protagonista.
http://www.labutaca.net/films/49/masextranoquelaficcion.htm
http://www.blogdecine.com/2007/01/19-amas-extrano-que-la-ficciona-una-delicia-metalinguistica-para-amantes-del-cine
http://www.biografiasyvidas.com/biografia/q/queneau.htm
http://www.enfocarte.com/1.10/literatura.html
http://www.elpais.com/articulo/cataluna/absenta/dibujada/elpepuespcat/20070930elpcat_2/Tes
Etiquetas:
cine,
escritura no lineal,
literatura,
narrativa hipertextual
sábado, 10 de mayo de 2008
Literatura: un asunto de vida o muerte
En uno de mis peregrinajes por el ciberespacio he dado con esta dirección. En ella se pueden leer unas palabras de Umberto Eco que me han dado mucho que pensar:
No obstante, soy de los que creen que para saber escribir (y navegar) antes hay que saber leer y ser guiados (algo que, no nos engañemos, también ocurre en la red). Un camino da libertad al creador para plasmar sus ideas con múltiples colores y pinceles, pero el otro es el que educa su vista y sus manos para interpretar las formas y aprovechar esos nuevos recursos. Por eso, para mí ambas formas de creación literaria no son excluyentes, sino maravillosamente complementarias e igual de importantes; y también por eso quería compartir con vosotr@s la forma tan simple y precisa en que Eco lo ha dado ha entender.
La función de los relatos “inmodificables” es precisamente ésta: contra cualquier deseo nuestro de cambiar el destino, nos hacen tocar con nuestras propias manos la imposibilidad de cambiarlo. Y al hacerlo, nos cuenten lo que nos cuenten, cuentan también nuestra historia, y por eso los leemos y los amamos. Necesitamos esa severa lección “represiva”. La narrativa hipertextual puede educarnos a ser libres y creativos. Está bien, pero no lo es todo. Los relatos “ya hechos” nos enseñan también a morir.Acostumbrados como estamos al uso de Internet, cada vez nos parecen más normales los modos de operar que en este mundo rigen: anonimato, libertad, sensación de control, inmediatez, relativismo, diversidad, etc. Sin embargo, encuentro totalmente acertadas las palabras del estudioso italiano. En relatos como el nuestro, suponiendo que toda la comunidad de cibernavegantes participase en él, la impresión de estar decidiendo los senderos que se abren ante nosotros sería (y es) omnipresente. Es un concepto muy relacionado con la transparencia y la globalización.
Creo que esta educación al Sino y a la muerte es una de las funciones principales de la literatura. Quizá haya otras, pero ahora no se me ocurren.
No obstante, soy de los que creen que para saber escribir (y navegar) antes hay que saber leer y ser guiados (algo que, no nos engañemos, también ocurre en la red). Un camino da libertad al creador para plasmar sus ideas con múltiples colores y pinceles, pero el otro es el que educa su vista y sus manos para interpretar las formas y aprovechar esos nuevos recursos. Por eso, para mí ambas formas de creación literaria no son excluyentes, sino maravillosamente complementarias e igual de importantes; y también por eso quería compartir con vosotr@s la forma tan simple y precisa en que Eco lo ha dado ha entender.
Etiquetas:
hipertexto,
libertad,
literatura,
muerte,
Umberto Eco,
vida
lunes, 14 de abril de 2008
El libro como soporte
Cotilleando por al red lei este fragmento: "Las pantallas han ganado la batalla a las páginas. Hemos perdido la guerra. En veinte años, la lectura será un culto. Un hobby minoritario". Las frases son de Philip Roth (Nueva Jersey, 1933). Ésas fueron sus apocalíticas palabras en una entrevista para EPS. ¿Acabará entonces Internet, las bitácoras, las redes sociales, el cine, la televisión... con el libro como bien cultural para transformarlo en objeto de culto? Difícil pregunta. Quizás la respuesta esté en la propia literatura.
En este texto se debatía si las nuevas tecnologías acabarían con el libro. Lo cierto es que visto así, como un mero soporte, creo que el libro es más una cuestión sentimental, de anclarse en el pasado, porque la literatura como tal lo único que hará será adaptarse a los nuevos formatos. No creo de todas formas que el libro desaparezca, pero me pareció un debate interesante. ¿y vosotros qué pensáis?
En este texto se debatía si las nuevas tecnologías acabarían con el libro. Lo cierto es que visto así, como un mero soporte, creo que el libro es más una cuestión sentimental, de anclarse en el pasado, porque la literatura como tal lo único que hará será adaptarse a los nuevos formatos. No creo de todas formas que el libro desaparezca, pero me pareció un debate interesante. ¿y vosotros qué pensáis?
Suscribirse a:
Entradas (Atom)