Debate sobre la narración interactiva, creación de relatos hipertextuales, posibilidades de construcción de tramas hipermedias e interactivas

Mostrando entradas con la etiqueta historia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta historia. Mostrar todas las entradas

domingo, 19 de abril de 2009

Literativa

Navegando por la red, conseguí el portal de literatura colectiva. Literativa es un wiki, al igual que el que nosotros estamos construyendo, pero a nivel macro, es decir, cualquier persona puede empezar narraciones y a la vez colaborar con narraciones ya abiertas.

Hay historias en distintos idiomas, y me parece un portal interesante, ya que personas de cualquier parte del mundo pueden colaborar con nuestras historias y enriquecerlas.

Os recomiendo que le echéis un vistazo a ver qué os parece.

www.literativa.com

domingo, 4 de mayo de 2008

¿Quién creó el término "hipertexto"?

Buscando algo de información sobre el hipertexto por la red, he encontrado un artículo interesante que trata sobre cómo nació la palabra hipertexto, y cómo surgió este concepto de escrito no secuencial. Parece ser que los términos hipertexto e hipermedia fueron acuñados por el estadounidense Ted Nelson en 1963.

Originalmente Nelson trabajaba en papel, con pequeñas tarjetitas en las que subrayaba e indexaba las palabras para definirlas en otras tarjetas, en donde hacía lo mismo. De esta manera, en la tarjeta que titulaba AMERICA, donde se hallaba la palabra Colón, indicaba una referencia a una tarjeta que titulaba COLÓN. Curiosamente, me parece, no hubo ninguna implementación o comercialización de tarjetas con "hipertexto".
En esos mismos años, Nelson emprende la creación de una organización, Xanadu, destinada a la idea de aplicar el concepto del hipertexto a toda clase de tareas. Y esto ocurre en 1989, cuando se inicia el proyecto de la Word Wide Web, (www) inspirado en el trabajo de Xanadu y aprovechando el estado de la tecnología, que permitía hacerlo.
El impacto de haber aprovechado el hipertexto en las computadoras es impresionante. En 1991, la www se convierte en el primer hipertexto a nivel mundial.
Para 1993, la venta de las enciclopedias en hipertexto supera la de las enciclopedias escritas y para 1995, la compañia Netscape Corp. gana un valor en el mercado de cerca de 3 billones de dólares, tan sólo el primer día de entrar al mercado bursatil.
La dirección de Xanadu, si alguien quiere más información, es: http://www.aus.xanadu.com/xanadu

Actualmente, Ted Nelson, continúa trabajando parcialmente entre su proyecto Xanadu, y en universidades de Japón e Inglaterra. Se le puede encontrar en:

http://www.sfc.keio.ac.jp/~ted/

Ahí, entre otras cosas, Nelson nos dice a que se dedica:

What I do (Lo que hago).
I build paradigms (Hago paradigmas, o sea ejemplos)
I work on complex ideas and make up words for them.
(Trabajo sobre ideas complejas y las convierto en palabras).
It is the only way. (Esa es la única manera o la única via).

Espero que os parezca interesante. Un saludo!

martes, 8 de abril de 2008

Comentario sobre heartbeat

Me parece que llama mucho la atención a través de los colores y de los textos cortos, pero creo que que se abran tantísimas ventanas pierde un poco. Yo por lo menos ya no sabía se ir al enlace o terminar de leer el texto hasta el final.

jueves, 27 de marzo de 2008

más imaginación

Estoy de acuerdo con lo de ir más despacio, o más que ir despacio en tener más imaginación, dar más vueltas, crear más tramas o personajes, porque alguien que tenga un poco de bagaje literario puede ir ya adivinando perfectamente el final de la historia.

Un poco más despacio

Leyendo las últimas entradas que se han hecho recientemente a mi parecer(siempre cuestionable) creo que la carta primero ha salido demasiado pronto y segundo que yo cambiaría el contenido, es decir: creo que esa carta bien podría aparecer en este momento, pero con un contenio difererente, porque si no se está desvelando casi ya el final de que es un suicidio, creo que deberia contener alguna información intrigante, que nos permita sacar nuevos caminos tanto para el policía como para los personajes, algo que deje el suspense en el aire, algo oculte que pueda motivar la investigación policial y la curiosidad de su círculo más cercano.

jueves, 10 de mayo de 2007

Menos drama, por favor

Lendo o blog pódese ver, en xeral, demasiado drama e traxedia para os personaxes. Non quero decir que fagamos unha historia rosa pero, tanto o drama coma a comedia ou calquera recurso narrativo débense utilizar con medida, se veñen ao caso. Por iso, se é necesario para a narración, claro que se debe recurrir a eles, pero nesa abundancia de datos que sempre saen a relucir estaría ben que tivesen unha razón de ser, un motivo, que dese lugar a un fin na narración.
Gústame a historia e o camiño que está seguindo, creo que xa colleu forma, só un apunte, máis fotos, máis música! :D
como quedou o dos enlaces externos?credes que se poden poñer ou non?

jueves, 26 de abril de 2007

ritmillo da historia

paréceme que se aportaron cousas moi interesantes (soños en colores e con música, máis multimedialidade, aportacións máis breves de cada persoa, intentar mirar ao futuro e non sempre ao pasado, intentar non incluír máis personaxes secundarias e si avanzar na acción, ...)
como se apuntaba anteriormente, sería mellor decidir estes aspectos xerais e non cousas concretas coma que fixo Joaquín exactamente en Galicia, antes puxen por aí que pudo terse ido nunha crise vital, coma forma de solucionar os seus problemas e que, como non atopou como aferrouse a idea de Anabel e en como curala e que se ela está mal, aféctalle a el, xa que non soubo como arranxar os seus problemas e por iso se obsesionou en curar os dela.
unha última cousa, tamén opino que os personaxes poderían moverse e facer o que queiran nos soños, a este respecto e moi interesante que non soños pasen as súas frustacións e os seus desexos que non acontecen na realidade (pero teñen os soños coma forma de que acontezan)

miércoles, 18 de abril de 2007

Clase presencial o luns, día 23

O vindeiro día 23, ás 13:30, na AI1, temos clase presencial e de asistencia necesaria. A clase vainos servir como punto de análise do que levades feito e de inflexión para a continuidade do relato. Así que nesa clase teredes que expoñer as vosas opinións sobre o proceso de traballo, revisión, análise, estratexia, problemas, continuidade da historia, argumento, personaxes, escenarios... Tendes que apartar as vosas opinións sobre como evoluciona o experimento y como debería continuar. E tamén habería que empezar a pensar como buscamos o mellor sistema de navegación para a hiperficción. Quero a participación de todos e todas. Pensade nesta clase como os 100 días dun goberno: balance e accións a desenvolver.