Muy buenas, me estreno en Mundos Interactivos.
Para empezar os hablo de una página que seguramente much@s ya conoceis, es la Escuela de escritores y en el mes de abril organizan un curso online planteado de forma lúdica e impartido por tres escritoras. Comienza el lunes 20. En esta web (que es también una escuela clásica, con clases presenciales y sede en varias ciudades españolas) organizan este tipo de cursos con regularidad, pero quizás lo más interesante (y también económico) son los concursos que proponen también habitualmente y que a veces son muy estimulantes. Ahora mismo están metidos en el que ya se ha comentado por aquí, "El periodismo es un cuento", en colaboración con la Cadena Ser. Pero tienen otros como "El mejor final de la historia", "África cuenta" o el ya clásico de la web, "Cartas de amor". Y os aseguro que entre los ganadores de años anteriores nunca me encontré una sola carta tópica. Además la página incluye noticias, agenda de eventos relacionados y demás. Y se agradece lo ordenada y bien pensada que está.
Creo que lo más destacable de esta web es que poco a poco va ganando seguidores y ha conseguido animar a mucha gente a escribir. Seguramente también a much@s que escriben desde siempre y que no sabían dónde presentar su trabajo, o preferían no hacerlo. Cuando leo los relatos de los ganadores, me alegra comprobar que las buenas historias no dependen sólo de un gran talento para la literatura ni las palabras, sino que a veces basta sólo con tener ganas de contar algo a tu manera, para que se convierta en único y genial.
Vale la pena pasarse por la web.
Saludos.
Debate sobre la narración interactiva, creación de relatos hipertextuales, posibilidades de construcción de tramas hipermedias e interactivas
miércoles, 25 de marzo de 2009
martes, 24 de marzo de 2009
Tipografía en la Red
Hola compañer@s!
Me gustaría reflexionar sobre el uso de las familias tipográficas en la red, particularmente en los medios digitales de información.
El caso es que hoy en la clase de Radio Digital, con el profesor Pousa, hicimos un recorrido por el tiempo, desde que las radios digitales empezaron a tener presencia en la red hasta la actualidad.
Sin duda, tal y como se señalaba en clase, todo un hito fue la introducción del hipertexto, un elemento que hoy en día es fundamental en la red y sin el que no podriamos entender ya el mundo de internet.
Pero ya no sólo el hipertexto, la aparición de la tecnología "streaming", que posibilita que el audio se pueda ir escuchando desde que se abre el fichero, sin necesidad de que sea un archivo cerrado el que se intercambia, facilita la transmisión al ocupar menos espacio. esta tecnología hizo posible la transmisión de audio en DIRECTO, por ejemplo las emisiones de las radios convencionales en internet.
Tambien ha avanzado muchísimo el mundo de las animaciones, el desarrollo de Flash, hizo que pasaramos de imágenes fijas a imágenes en movimiento y ahora mismo, hay todo un mundo de posibilidades en animación.
En definitiva, según el panorama que desdibujábamos hoy en clase, todo este tipo de elementos ha avanzado muchísimo enriqueciendo los portales de información, ya sean de radio, de prensa...todo confluye en internet!
Pero sin duda el profesor Pousa, decía hoy en clase que el mundo de la tipografía parecía haberse quedado un poco anclado. Recordando los viejos tiempos de la linotipia, las planchas de plomo en las rotativas, los "tipos" para poder imprimir...todo ese proceso férreo parece que se haya instalado en internet.
El caso, es que hoy en día con los ordenadores se pueden generar miles de familias tipográficas al instante, y sin embargo las páginas de internet, fundamentalmente las de medios de información en la red, emplean los mismos tipos de letra, una de las más utilizadas, según el profesor Pousa, la "Verdana".
¿Creeis que se explotan todas las posibilidades en cuanto a familias tipográficas se refiere en la red?
Óscar Veloso
Saludos !
Me gustaría reflexionar sobre el uso de las familias tipográficas en la red, particularmente en los medios digitales de información.
El caso es que hoy en la clase de Radio Digital, con el profesor Pousa, hicimos un recorrido por el tiempo, desde que las radios digitales empezaron a tener presencia en la red hasta la actualidad.
Sin duda, tal y como se señalaba en clase, todo un hito fue la introducción del hipertexto, un elemento que hoy en día es fundamental en la red y sin el que no podriamos entender ya el mundo de internet.
Pero ya no sólo el hipertexto, la aparición de la tecnología "streaming", que posibilita que el audio se pueda ir escuchando desde que se abre el fichero, sin necesidad de que sea un archivo cerrado el que se intercambia, facilita la transmisión al ocupar menos espacio. esta tecnología hizo posible la transmisión de audio en DIRECTO, por ejemplo las emisiones de las radios convencionales en internet.
Tambien ha avanzado muchísimo el mundo de las animaciones, el desarrollo de Flash, hizo que pasaramos de imágenes fijas a imágenes en movimiento y ahora mismo, hay todo un mundo de posibilidades en animación.
En definitiva, según el panorama que desdibujábamos hoy en clase, todo este tipo de elementos ha avanzado muchísimo enriqueciendo los portales de información, ya sean de radio, de prensa...todo confluye en internet!
Pero sin duda el profesor Pousa, decía hoy en clase que el mundo de la tipografía parecía haberse quedado un poco anclado. Recordando los viejos tiempos de la linotipia, las planchas de plomo en las rotativas, los "tipos" para poder imprimir...todo ese proceso férreo parece que se haya instalado en internet.
El caso, es que hoy en día con los ordenadores se pueden generar miles de familias tipográficas al instante, y sin embargo las páginas de internet, fundamentalmente las de medios de información en la red, emplean los mismos tipos de letra, una de las más utilizadas, según el profesor Pousa, la "Verdana".
¿Creeis que se explotan todas las posibilidades en cuanto a familias tipográficas se refiere en la red?
Óscar Veloso
Saludos !
Etiquetas:
internet,
medios digitales,
tipografias
Hipertexto=Democratización?
Hasta ahora todos hemos destacado las grandes ventajas de la narrativa hipertextual, entre ellas la democratización de los contenidos. Pero no podemos olvidarnos de que las audiencias que pueden leer un hipertexto son solo aquellas que tienen acceso a la tecnología digital, y que se encuentran en centros urbanos o periferias rurales dotadas de la infraestructura necesaria.
Por el momento, todavía existen amplias zonas del planeta a las cuales no llega ni siquiera la electricidad, lo que supone un aislamiento de estas personas, que no pueden participar en la gran comunidad virtual.
Por lo tanto os planteo: todo este universo de la literatura hipertextual, ¿no es más bien un espejismo democrático? ¿Podemos hablar de democratización en el momento actual cuando todavía es una minoría la que puede acceder y participar?
Un saludo!
Por el momento, todavía existen amplias zonas del planeta a las cuales no llega ni siquiera la electricidad, lo que supone un aislamiento de estas personas, que no pueden participar en la gran comunidad virtual.
Por lo tanto os planteo: todo este universo de la literatura hipertextual, ¿no es más bien un espejismo democrático? ¿Podemos hablar de democratización en el momento actual cuando todavía es una minoría la que puede acceder y participar?
Un saludo!
TMB ple d'històries (Transporte Metropolitano de Barcelona lleno de historias)

En Catalunya el dia de Sant Jordi es un día muy especial. Es el patrón catalán y además de ser el día del libro, es tradición que los hombres regalen una rosa a las mujeres y las mujeres un libro a los hombres.
Toda la sociedad catalana participa en esta diada. En los colegios se celebran concursos literarios: los niños recitan poesía, escriben cuentos, etc. Pero no se limita a una celebración escolar. El metro de Barcelona (TMB) ha organizado un concurso de microrelatos, reales o ficticios, que tengan relación con historias que ocurren en el metro o el autobus. Es decir, que el transporte metropolitano sea el eje central de la historia.

Todos los textos se envian a una web creada especialmente para el certamen. Se pretende que sea una web muy interactiva, de modo que todo el mundo pueda leer y comentar los escritos enviados. Los mejores escritos seran expuestos en espacios reservados del metro de Barcelona. Los textos pueden ser enviados hasta el 18 de abril y pueden ser en català o castellano (extensión máx. 1 página).
Os animo a todos a participar! Yo ya estoy escribiendo el mío!!
lunes, 23 de marzo de 2009
Consumos audiovisual en la red
Sin lugar a dudas, desde hace un tiempo el consumo audiovisual a través de internet ha sido todo un "boom" . Hace unos año no me imaginaba ver una serie online o películas, y hoy en día mucha gente visita continuamente este tipo de portales en la red. Contamos con la ventaja, en la mayoría de los casos, de acceder a documentos que todavía no se estrenaron en nuestro país, es el caso de series como Gossip Girl, un auténtico éxito estadounidense al que por ahora solamente se puede acceder a través de la red.


Me gustaría saber cuánt@s de nosotros visitan este tipo de páginas. Y más concretamente saber las series que seguís, así podemos tener una visión general del seguimiento de nuestro grupo y vuestras opiniones al respecto.
Consumo internet
Series yonkis
cine gratis
Me gustaría saber cuánt@s de nosotros visitan este tipo de páginas. Y más concretamente saber las series que seguís, así podemos tener una visión general del seguimiento de nuestro grupo y vuestras opiniones al respecto.
Consumo internet
Series yonkis
cine gratis
domingo, 22 de marzo de 2009
Un buen ejemplo de reportaje multimedia
Navegando por la red, encontré The places we live, un reportaje multimedia de la agencia Magnum muy interesante. Este proyecto ofrece un enfoque diferente sobre el modo de vida en las favelas.
El reportaje comienza con una presentación de varias fotografías acompañadas de sonido ambiental y pequeños fragmentos de texto. Finalizada esta introducción, aparece un mapa con cuatro lugares diferentes. El usuario tendrá que escoger y cada uno de estos puntos le llevará a cuatro realidades protagonizadas por cuatro personas diferentes. Cada una de ellas nos va a relatar cómo es su modo de vida en la favela en la que habita.
Una de las cosas que más me llamó la atención de este reportaje es que el fotógrafo se sitúa en el centro de la favela para captar la vida de sus habitantes. De este modo coloca al usuario en el centro de la escena.
Este modo de narrar resulta muy atractivo para el usuario y además consigue unificar las historias de cada una de las personas desde un mismo punto, el centro de su vivienda.
El reportaje comienza con una presentación de varias fotografías acompañadas de sonido ambiental y pequeños fragmentos de texto. Finalizada esta introducción, aparece un mapa con cuatro lugares diferentes. El usuario tendrá que escoger y cada uno de estos puntos le llevará a cuatro realidades protagonizadas por cuatro personas diferentes. Cada una de ellas nos va a relatar cómo es su modo de vida en la favela en la que habita.
Una de las cosas que más me llamó la atención de este reportaje es que el fotógrafo se sitúa en el centro de la favela para captar la vida de sus habitantes. De este modo coloca al usuario en el centro de la escena.
Este modo de narrar resulta muy atractivo para el usuario y además consigue unificar las historias de cada una de las personas desde un mismo punto, el centro de su vivienda.
Primera wikinovela
La Universidad de Deusto puso en marcha en el 2006 una wikinovela, que algunos autores califican como la primera de este género. Una iniciativa que aprovechaba las posibilidades colaborativas del entorno wiki para crear una novela colectiva. Ya existían propuestas anteriores de creación colaborativa en la red, pero este proyecto fue novedoso principalmente por tratarse de una obra multilingüe, que une en una misma novela, con tres historias entrelazadas, el castellano, el euskera y el inglés, y por estar abierta al gran público, a diferencia de otras anteriores que se dirigían a un auditorio más reducido. Como estímulo para los participantes, se encargaron los inicios en cada uno de los idiomas a tres escritores de reconocido prestigio: Juan José Millás para el castellano, Jon Arretxe para el euskera y Espido Freire para el inglés. Los usuarios podían participar de las siguientes maneras:
- modificando (para mejorarlo) el texto propuesto por otros autores
- continuando cualquiera de los inicios propuestos
- proponiendo ramificaciones del argumento a través de la creación de enlaces
El resultado fue una novela escrita por varias manos y con múltiples tramas, personajes y lecturas relacionados que proponen los diferentes autores. Es evidente que las wikinovelas son una expresión de literatura participativa y creación colectiva. Me parece importante también destacar los beneficios que podemos obtener de esta narración digital: multimedialidad, interactividad, hipertextualidad...
Pero también me gustaría plantear la siguiente cuestión que también he visto en algunos blogs sobre narración hipertextual: ¿Puede una colectividad crear una voz ficcional creible?
Y también...¿Debe modificarse lo que han escrito otros?
- modificando (para mejorarlo) el texto propuesto por otros autores
- continuando cualquiera de los inicios propuestos
- proponiendo ramificaciones del argumento a través de la creación de enlaces
El resultado fue una novela escrita por varias manos y con múltiples tramas, personajes y lecturas relacionados que proponen los diferentes autores. Es evidente que las wikinovelas son una expresión de literatura participativa y creación colectiva. Me parece importante también destacar los beneficios que podemos obtener de esta narración digital: multimedialidad, interactividad, hipertextualidad...
Pero también me gustaría plantear la siguiente cuestión que también he visto en algunos blogs sobre narración hipertextual: ¿Puede una colectividad crear una voz ficcional creible?
Y también...¿Debe modificarse lo que han escrito otros?
A nova narración hipertextual
Navegando pola rede en busca de información sobre o hipertexto, atopeime co artigo "Lectura y escritura en el hipertexto", no que ademais dunha achega á consolidación do hipertexto a través dos anos, tamén se puntualizan unha serie de características que o definen. Do texto, salientaría un par de aspectos que me chamaron a atención porque establecen unha diferenza clara entre o texto tradicional e o hipertexto. Aí volos deixo, a ver que opinades
- "Los usuarios del hipertexto pueden tomar parte activa en la configuración de su propio texto, llegando a construir otro texto con sus aportaciones; en consecuencia, se difuminan de este modo las fronteras entre autor y lector"
- "El escritor pierde el control sobre la lectura y los límites del hipertexto. Una obra puede mezclarse con las de otros autores; un texto puede dispersarse en otros, porque el lector -conectado a una red- puede buscar nuevas asociaciones y conexiones, no predefinidas por el autor. Ninguna versión es definitiva: siempre es posible la corrección, la actualización"
- "El hipertexto fomenta un tipo de lectura nerviosa, impaciente, distraída, en búsqueda de nuevos enlaces, de nuevos contenidos, alejada de los hábitos requeridos por la lectura reflexiva. Por otro lado, potencia la capacidad de relacionar conceptos y un aprendizaje no limitado a la memorización repetitiva de los mismos"
- "Los usuarios del hipertexto pueden tomar parte activa en la configuración de su propio texto, llegando a construir otro texto con sus aportaciones; en consecuencia, se difuminan de este modo las fronteras entre autor y lector"
- "El escritor pierde el control sobre la lectura y los límites del hipertexto. Una obra puede mezclarse con las de otros autores; un texto puede dispersarse en otros, porque el lector -conectado a una red- puede buscar nuevas asociaciones y conexiones, no predefinidas por el autor. Ninguna versión es definitiva: siempre es posible la corrección, la actualización"
- "El hipertexto fomenta un tipo de lectura nerviosa, impaciente, distraída, en búsqueda de nuevos enlaces, de nuevos contenidos, alejada de los hábitos requeridos por la lectura reflexiva. Por otro lado, potencia la capacidad de relacionar conceptos y un aprendizaje no limitado a la memorización repetitiva de los mismos"
Literatura e hipertexto
Hola, seré breve pero propongo que vayamos compilando una lista de libros en los que se puedan apreciar características del hipertexto. Sé que es más fácil en obras recientes, por eso os animos a buscar trazos en otras, si o clásicas, si algo más viejas.
Ya salió en clase Rayuela, la primera en la que se piensa al buscar relaciones con el hipertexto.
Hoy os dejo otra: Ulises, de James Joyce.
No sé si la habréis leído, pero es una obra que fue piblicada en 1922 (y si, la fecha la miré en la wikipedia) y que podría incluírse en esta lista, entre otros factores, por el uso que hace del autor de un estilo distinto para cada capítulo. En cierto modo así parece una compilación de fragmentos independientes más que una novela al uso como se solían hacer.
Además, algunos de los monólogos aparecen sin puntuación ni nada y eso me recuerda bastante a cómo escribimos vía msn, ya que debido a la falta de una interrupción real por parte de tu interlocutor (te puede escribir algo pero tú no tienes por qué dejar el hilo que estás siguiendo) se acerca más al libre fluír de la consciencia que una conversación en vivo y en directo o una mantenida a través de otros soportes como el teléfono.
Ya salió en clase Rayuela, la primera en la que se piensa al buscar relaciones con el hipertexto.
Hoy os dejo otra: Ulises, de James Joyce.
No sé si la habréis leído, pero es una obra que fue piblicada en 1922 (y si, la fecha la miré en la wikipedia) y que podría incluírse en esta lista, entre otros factores, por el uso que hace del autor de un estilo distinto para cada capítulo. En cierto modo así parece una compilación de fragmentos independientes más que una novela al uso como se solían hacer.
Además, algunos de los monólogos aparecen sin puntuación ni nada y eso me recuerda bastante a cómo escribimos vía msn, ya que debido a la falta de una interrupción real por parte de tu interlocutor (te puede escribir algo pero tú no tienes por qué dejar el hilo que estás siguiendo) se acerca más al libre fluír de la consciencia que una conversación en vivo y en directo o una mantenida a través de otros soportes como el teléfono.
sábado, 21 de marzo de 2009
Necesidade de estar na rede
Ola compañeir@s !
Gustaríame falar dun tema que ten que ver coa nosa universidade. Fai apenas unha semana, a USC firmou un convenio con Google Books, para que uns 700 libros e unhas 246 tesis doctorales da Universidade estean dispoñibles vía Internet.
E este non é un feito aillado, a través de google books, xa se podía acceder dende hai tempo á biblioteca da Universidade Complutense. Este paso á dixitalización penso que ten un sentido dobremente positivo, por unha banda evítase o deterioro das obras máis antigas, e por outro favorécese o acceso e a democratización a estes contidos que doutro xeito só estarían dispoñibles de xeito presencial.
Cada vez máis as institucións xa non só universitarias, senón mesmo os editores de libros, dánse de conta de que o futuro está na rede. Fai uns anos falar de e-books ( como libros concebidos en formato dixital, non libros tradicionais dixitalizados ou escaneados) e, era como falar de que "vén o lobo", para os editores. Agora coido que cada vez máis ven este fenómeno, como algo positivo -sempre que se respecten os dereitos de autor e copyright-, favorece que a xente coñeza as obras en todo o mundo, e contribúe a facer publicidade das mesmas.
Tense falado deste tema abondo aquí no blog, estes días. Penso que os libros nunca chegarán a extinguirse, posto que o formato tradicional en papel, é algo insubstituíble. xa non só polo soporte en si, senón pola satisfacción que reporta ler un libro tirado no parque sen necesidade de conexión á rede. Agora ben, esta claro, que os ebooks, son un complemento fundamental para os libros tradicionais, e coido que nun futuro complementaranse mutuamente tendo a mesma importacia posiblemente.
Creo que é un argumento un tanto esaxerado dicir que as bibliotecas, se extinguirán coa chegada dos e-books, pero está claro que a dixitalización, e a posta destes libros a través de internet é unha realidade cada vez maior, dacordo cos tempos que corren.
Saúdos compañeir@s!!!
Gustaríame falar dun tema que ten que ver coa nosa universidade. Fai apenas unha semana, a USC firmou un convenio con Google Books, para que uns 700 libros e unhas 246 tesis doctorales da Universidade estean dispoñibles vía Internet.
E este non é un feito aillado, a través de google books, xa se podía acceder dende hai tempo á biblioteca da Universidade Complutense. Este paso á dixitalización penso que ten un sentido dobremente positivo, por unha banda evítase o deterioro das obras máis antigas, e por outro favorécese o acceso e a democratización a estes contidos que doutro xeito só estarían dispoñibles de xeito presencial.
Cada vez máis as institucións xa non só universitarias, senón mesmo os editores de libros, dánse de conta de que o futuro está na rede. Fai uns anos falar de e-books ( como libros concebidos en formato dixital, non libros tradicionais dixitalizados ou escaneados) e, era como falar de que "vén o lobo", para os editores. Agora coido que cada vez máis ven este fenómeno, como algo positivo -sempre que se respecten os dereitos de autor e copyright-, favorece que a xente coñeza as obras en todo o mundo, e contribúe a facer publicidade das mesmas.
Tense falado deste tema abondo aquí no blog, estes días. Penso que os libros nunca chegarán a extinguirse, posto que o formato tradicional en papel, é algo insubstituíble. xa non só polo soporte en si, senón pola satisfacción que reporta ler un libro tirado no parque sen necesidade de conexión á rede. Agora ben, esta claro, que os ebooks, son un complemento fundamental para os libros tradicionais, e coido que nun futuro complementaranse mutuamente tendo a mesma importacia posiblemente.
Creo que é un argumento un tanto esaxerado dicir que as bibliotecas, se extinguirán coa chegada dos e-books, pero está claro que a dixitalización, e a posta destes libros a través de internet é unha realidade cada vez maior, dacordo cos tempos que corren.
Saúdos compañeir@s!!!
Televisión Interactiva

Vagando por la red, encontré un ensayo de Calos Scolari de la Universitat de Vic llamado la "Estética Posthipertextual".
El ensayo expone como dentro de la televisión ha pasado por varias etapas desde la paleotelevisión, la neotelevisión (término acuñado por Eco) la hipertelevisión y ahora la posthipertelevisión. Y que la naracción en la televisión de hoy en día está claramente influenciada por las formas de narración en interacción que ofrece el hipertexto.
El punto que más me llámó la atención es el de la televisión interactiva. Según el ensayo, muchos sonstienen que la gente lo que quiere es ver televisión y no interactuar con ella.
Pero mi pregunta es ¿hasta qué punto puede ser verdaderamente interactiva la televisión?
Partiendo de la base que es un medio hecho por pocos y para muchos, la única interactuación posible es que el usuario pueda escoger entre muchas posibilidades que algunos ofrecen. Pero ¿esto no se hace ya hoy en día?
La verdadera interacción consistiría que el usuario escogiera sus propias vías de lectura de la historia, que es la base real de la narrativa hipertextual (formar ventanas de información o de contenidos diversos que el lector puede seguir o no según lo quiera). Pero en la televisión esto nos viene ya impuesto. Aunque las historias no sean lineales, y las tramas sean muchísimo más complejas, ¿está preparada la televisión para establecer una verdadera experiencia interactiva con los usuarios de la misma manera que lo hace internet?
Si quereis leer el ensayo: http://www.uvic.cat/fec/recerca/grid/fitxers/archivos_scolari/Scolari_Hiperliteratura2006.pdf
Un saludo
un libro siempre será un libro
Después de leer los dos articulos publicados en el periódico El Pais me plantea si, tal y como dice el texto, la novela en papel está en peligro. Y, sinceramente creo que no.
Del mismo modo que los periodicos digitales no han sustituido los de papel, pasará igual con la literatura. En mi opinión, aunque internet y las nuevas tecnologías nos ofrezcan nuevas posibilidades de creación literaria, como son los foros de participación para los lectores o la opción de poder continuar un libro elaborado de forma colectiva; nunca podrá proporcionar las sensaciones que produce un libro recién comprado. No es lo mismo oler las páginas de un libro nuevo, recién estrenado, o de un libro antiguo, que solo con abrirlo ya nos traslada en el tiempo.
En mi opinión, a pesar de que internet sea muy cómodo, nunca llegará a tener los matices de la literatura a papel.
Del mismo modo que los periodicos digitales no han sustituido los de papel, pasará igual con la literatura. En mi opinión, aunque internet y las nuevas tecnologías nos ofrezcan nuevas posibilidades de creación literaria, como son los foros de participación para los lectores o la opción de poder continuar un libro elaborado de forma colectiva; nunca podrá proporcionar las sensaciones que produce un libro recién comprado. No es lo mismo oler las páginas de un libro nuevo, recién estrenado, o de un libro antiguo, que solo con abrirlo ya nos traslada en el tiempo.
En mi opinión, a pesar de que internet sea muy cómodo, nunca llegará a tener los matices de la literatura a papel.
viernes, 20 de marzo de 2009
Novela construída con mensaxes dunha rede social
Ola compañeir@s !
Navegando pola rede atopeime con esta noticia:
http://www.20minutos.es/noticia/457991/0/twitter/libro/james-bridle/
Se lle botades un vistazo, fala dunha iniciativa pioneira dun británico chamado, James Bridle, que escribiu a novela máis curiosa dos últimos tempos.
Baixo o título 'Mi vida en tweets' este británico tivo a idea de reunir nun libro a modo de novela, todos as mensaxes que ó longo dos últimos anos publicou na rede social de twitter.
Paréceme que é un bo exemplo de como as novas formas de relacionarse na rede tamén inflúen na configuración de produtos como son as novelas. Deste xeito, pónse de manifesto como ademais das formas tradicionais de relacionarse na vida cotiá...etc...as novas formas de relacionarse na rede, de interactuar, as novas tecnoloxías, poden influír e inflúen como se pode ver, na configuración de produtos literarios, xornalísticos...
De seguro que esta non será a última novela deste tipo, e enseguida han xurdir novos imitadores.
Saúdos compañeir@s !
Navegando pola rede atopeime con esta noticia:
http://www.20minutos.es/noticia/457991/0/twitter/libro/james-bridle/
Se lle botades un vistazo, fala dunha iniciativa pioneira dun británico chamado, James Bridle, que escribiu a novela máis curiosa dos últimos tempos.
Baixo o título 'Mi vida en tweets' este británico tivo a idea de reunir nun libro a modo de novela, todos as mensaxes que ó longo dos últimos anos publicou na rede social de twitter.
Paréceme que é un bo exemplo de como as novas formas de relacionarse na rede tamén inflúen na configuración de produtos como son as novelas. Deste xeito, pónse de manifesto como ademais das formas tradicionais de relacionarse na vida cotiá...etc...as novas formas de relacionarse na rede, de interactuar, as novas tecnoloxías, poden influír e inflúen como se pode ver, na configuración de produtos literarios, xornalísticos...
De seguro que esta non será a última novela deste tipo, e enseguida han xurdir novos imitadores.
Saúdos compañeir@s !
Suscribirse a:
Entradas (Atom)