Debate sobre la narración interactiva, creación de relatos hipertextuales, posibilidades de construcción de tramas hipermedias e interactivas
viernes, 20 de marzo de 2009
Novela construída con mensaxes dunha rede social
Navegando pola rede atopeime con esta noticia:
http://www.20minutos.es/noticia/457991/0/twitter/libro/james-bridle/
Se lle botades un vistazo, fala dunha iniciativa pioneira dun británico chamado, James Bridle, que escribiu a novela máis curiosa dos últimos tempos.
Baixo o título 'Mi vida en tweets' este británico tivo a idea de reunir nun libro a modo de novela, todos as mensaxes que ó longo dos últimos anos publicou na rede social de twitter.
Paréceme que é un bo exemplo de como as novas formas de relacionarse na rede tamén inflúen na configuración de produtos como son as novelas. Deste xeito, pónse de manifesto como ademais das formas tradicionais de relacionarse na vida cotiá...etc...as novas formas de relacionarse na rede, de interactuar, as novas tecnoloxías, poden influír e inflúen como se pode ver, na configuración de produtos literarios, xornalísticos...
De seguro que esta non será a última novela deste tipo, e enseguida han xurdir novos imitadores.
Saúdos compañeir@s !
Microrrelatos Hoy por Hoy
http://www.escueladeescritores.com/concurso-cadena-ser
jueves, 19 de marzo de 2009

Credibilidad de Wikipedia

miércoles, 18 de marzo de 2009
aportacións literarias á rede
http://www.elpais.com/articulo/ocio/Penguin/lanza/novelas/digitales/concebidas/Red/elpeputeccib/20080501elpciboci_1/Tes
Tom Wolfe “suicida” a la novela. El padre del nuevo periodismo apuesta por la no ficción como futuro literario
http://www.elpais.com/articulo/cultura/Tom/Wolfe/suicida/novela/elpepicul/20080506elpepicul_6/Tes
Nota para navegantes: Xa nesta semana tendes que empezar a participar de xeito continuado no wiki e na bitácora
martes, 17 de marzo de 2009
ideas sobre hipertexto
- Nodos. Unidades básicas de información. Forma e dimensións son arbitrarias, depende das decisións do autor. Un nodo pode ser unha páxina, un parrágrafo, unha frase, unha silaba ou todo un documento.
- Enlaces (nexos/links). Interconexión entre nodos.
É ambos elementos conformarían redes de coñecemento.
Pódense incorporar máis elementos, pero o punto de partida do entramado hipertextual está conformado por eses dous rasgos.
Detrás do hipertexto hai 2 estruturas subxacentes: o laberinto e o nudo. Cada enlace constitúe un nudo (que une un fragmento con outro) e o conxunto total configura un laberinto, quizáis un laberinto especial que non ten unha única saída posible. Existen múltiples saídas pertinentes, segundo o grao e tipo de información que se desexe obter.
Hipertexto
- Aparece en soportes abiertos en línea y soportes cerrados off line
- Manera de estructurar la información.
- Organización de los elementos en forma de red
- Establecimiento de relaciones asociativas entre partes, documentos, fragmentos.
- Conjunto de elementos, organizados en forma de red cuando existe alguna forma de unión entre ellos, pero no existe un orden único de recorrido.
- Nuevo producto cultural que se aleja de la autoría y de la gestión centralizada
- Desafío a la pasividad y estatismo del espectador. Experimentación.
“Se trata de una serie de bloques de texto conectados entre sí por enlaces, que forman diferentes itinerarios para el usuario”.
“Implica un texto compuesto de fragmentos de texto –lo que Barthes denomina lexias- y los nexos electrónicos que los conectan entre sí.
- Está formado por una serie de lexias (bloques de texto enlazados). Su estructura, lejos de ser caótica, simplemente actualiza un elemento en potencia en todo texto: su posibilidad de ser complementado a través de múltiples contextos y de posibles proyecciones intertextuales implícitas en él, y que en el hipertexto se representan a través de lo que ya se conoce con el nombre de lexias, o sea textos enlazados.
lunes, 16 de marzo de 2009
background

Este resumen sirve de gran ayuda para los seguidores, ya que es una serie con bastante complicación y bastantes historias contadas al mismo tiempo, ya que narra lo que le va pasando a cada uno de los 8 fugados, y demás personajes al mismo tiempo. En cada episodio salen los dos protagonistas, pero los otros fugados no salen en todos los episodios, sino que se va turnando. Con esto trato de llegar al punto en que este pequeño background que se nos enseñan al principio de cada episodio, nos ayuda a no perder el hilo, y recordar en que punto se había quedado cada historia, así como a fijarnos en detalles que cobrarán importancia en este nuevo capítulo
Este nuevo método está cobrando cada vez más fuerza entre muchas series, sobre todo en series de intriga, véase El internado, Perdidos, etc. Y considero que es una forma acertada de ayudar a la gente, facilitando su entendimiento. Método que está cobrando mucho protagonismo y sobre todo la gratitud del público, ya que sin esta “ayuda” sería prácticamente imposible seguir sencillamente este tipo de series, con lo que perderían un gran número de audiencia.

Narrar como habla la gente

jueves, 12 de marzo de 2009
enderezos (alguns) sobre narración hipertextual
http://cv.uoc.edu/~04_999_01_u07/doclectura.html
http://cv.uoc.edu/~04_999_01_u07/homepage.html
Hermeneia
http://www.uoc.edu/in3/hermeneia/cast/sala_de_lectura.htm
Revista sobre creación literaria:
http://www.ucm.es/info/especulo/
http://www.ucm.es/info/especulo/hipertul/creacion.htm
CiberSociedad. Grupo de traballo sobre narrativa dixital:
http://www.cibersociedad.net/congres2006/gts/gt.php?llengua=es&id=104
Comunicacións sobre narrativa dixital:
http://www.cibersociedad.net/congres2006/gts/gt.php?perfilpagina=comunicacions&id=104
La Wikinovela: un proyecto de creación hipertextual, colectiva y multilingüe en internet
http://www.cibersociedad.net/congres2006/gts/comunicacio.php?id=658&llengua=es
http://www.cibersociedad.net/congres2006/gts/gt.php?llengua=es&id=104
Páxina / editorial coas primeiras aportacións narrativas hipertextuais na rede
http://www.eastgate.com/
http://www.ucm.es/info/especulo/hipertul/eastgate.html
Ademais deixo a páxina sobre o concurso de microrrelatos de TVE2:
http://pagina2.rtve.es/microrrelatos.php
Aquí deixo tamén os títulos de 2 novelas colectivas do s. XXI:
Luther Blisset: Q, Barcelona, Mondadori, 2000 (esta é italiana)
Colectivo Todoazen: El año que tampoco hicimos la revolución, Barcelona, Caballo de Troya, 2005 (esta é española).
Así como unha pequena recomendación: podedes empezar xa as vosas colaboracións no espazo.
Esquema La Corrala
Casa antigua, de alto nivel pero venida a menos. El edificio forma parte de la trama. No está localizado en ninguna ciudad en concreto, pero sí se sabe que es una ciudad grande.
| Academia Pili (ciencias), 32 Matilde (letras), 26 | Jubilados: Laureano, María Asunción |
| Divorciado Federico, 36, notario | Familia normal Jose (padre) 44 Marta (madre) 42 Hugo (hijo)22 Sara (hija)13 |
| Alquiler a jóvenes Aún no está alquilado. Propiedad de los | Familia venida a menos Amancio (padre) 46 Cuca (madre) 37 Doña Cayetana (bisabuela), 82 Froilán (9), Victoria (8) y Juan Valentín (7) |
| Portera: María, 58. Cumple con el prototipo pero en realidad no es así. | Portal |
sábado, 7 de marzo de 2009
Slumdog Millonaire: narración audiovisual non lineal

Ola compañeiras, gustaríame traer a colación un filme que vin esta fin de semana, e que me pareceu representativo do exposto o outro día na clase. Trátase da película “Slumdog Millonaire” dirixida por Danny Boyle e recentemente galardoada con oito Oscars.
Pois ben, sen desvelarvos moito o argumento da película, por se non a vistes, gustaríame comentar a narrativa audiovisual que emprega. A obra comeza intercalando unha historia dun mozo orfo que vive nunha barriada de 'Bombay' e que se presenta á versión india de "¿Quién quiere ser millonario?". Tras acertar todas as preguntas, cando está a punto de responder á última cuestión, a policía deteno e vese obrigado a dar explicacións de todo. Ninguén cría que un rapaz tan pouco formado fose capaz de responder correctamente a tantas cuestións. No interrogatorio policial ó que é sometido conta moitos momentos da súa vida chegando a desvelar mesmo ata o verdadeiro motivo que o levou a decidirse a concursar no programa.

Este argumento descrito de xeito lineal, na película, transformase nun continuo flashback e flashforward, intercalando momentos da súa vida de cativo con momentos no concurso. Establécese entón un paralelismo entre o que lle pregunta o presentador, e unha unha etapa concreta das súas duras experiencias vitais.

Deste xeito o espectador pode entender cal é o motivo específico que fai que sexa capaz de acertar a cada pregunta. Non por casualidade, nin tampouco por ser un rapaz culto. A súa experiencia vital, e a súa loita cotiá para sobrevivir son as claves para responder satisfactoriamente ás cuestións que se lle plantexan no programa.

Poderiamos establecer un paralelismo entre esta forma de contar e de narrar, coa wikinovela. En ámbolos dous casos ráchase de pleno co relato que plantexaba o pensador e filósofo grego Aristóteles. Na retórica aristotélica facíase referencia a que calquera relato debería ter necesariamente tres partes: presentación nó e desenlace.
Coido que esta lóxica aristotélica, está en desuso, non só na escrita, senón como vemos no mundo audiovisual, e mesmo na internet. Mesmo as noticias televisivas xa non seguen esta tendencia. Xeralmente entran directamente no conflito. A maioría dos guións dos informativos televisivos, hoxe en día dramatizados e espectacularizados, buscan chamar a atención, servir de reclamo ó espectador. Por isto, fuxen dun relato lineal, para rachar con todos os esquemas do televidente. Nas pezas informativas televisivas tamén se dan saltos temporais, abórdase xeralmente o nó ou conflito, sen grandes contextualizacións e introducións. En internet se cabe, esta forma de contar dáse dun xeito máis acentuado polas posibilidades que ofrece a rede, mesturase texto, vídeo, son. As noticias incorporan enlaces que nos levan a outras, os medios dixitais, mesmo enlazan as informacións con documentos que serven como probas, ou con outras páxinas web alleas ó cibermedio.
O relato xornalístico muda por tanto para adaptarse a unha nova forma de contar, e mesmo de ver o mundo. Recordemos que a retórica aristotélica non é máis que un esquema xurdido nun momento da historia, e que ten moito que ver coa forma de entender e pensar o mundo. E por isto esta nova forma de contar tamén ten que ver co noso mundo actual. Un mundo interactivo, cheo de posibilidades tecnolóxicas, redes sociais, espazos compartidos na rede,obras individuais que pasan a ser creacións colectivas, comunidades virtuais, enciclopedias e novelas construídas non por un EU senón por un NÓS colectivo que contribúe a fomentar a interacción e a participación.
viernes, 6 de marzo de 2009
La necesidad de la tecnología
Muchas veces hemos oído en la facultad que los periodistas -o estudiantes de periodismo- no tienen la necesidad de aprender conceptos puros de tecnología. Quizá sea verdad que no tiene porqué entender la lógica física de las ondas sonoras en radio; pero no tiene ningún sentido concebir el periodismo sin la tecnología.
La libertad de expresión ha dado la opción a los ciudadanos a expresar sus ideas y opiniones. Sin embargo, a lo largo de la historia ha sido la tecnología la que ha hecho posible que estas manifestaciones hayan tenido repercusión pública: la imprenta, la telegrafía, el teléfono, la radio, la televisión y, ahora, Internet.
Así pues, es indispensable para un periodista entender el funcionamiento de las nuevas tecnologías. Y no me refiero a saber entrar al correo electrónico personal o buscar un vídeo en youtube, sino entender la lógica de Internet para poder crear una narración hipertextual como la wikinovela.
Tradicionalmente, cuando hemos estudiado las características de las narraciones nos han remarcado que tiene una temporalidad, un espacio, unos personajes, un narrador y una trama verbalizada en una lengua. Sin embargo, estos parámetros han cambiado a día de hoy. Aunque se mantienen unos personajes y una trama en común, las narraciones pueden tener diferentes temporalidades, espacios y narradores. Es más, ahora las novelas pueden tener varios autores; lo que definimos como creación colectiva.
Estos cambios pueden ser recibidos con rechazo desde una perspectiva literaria, ya que son muchos los autores que consideran que los libros deben ser escritos por escritores y no por usuarios anónimos de la red. Lo que estos autores no entienden es que esta aportación de la sociedad es positiva porque fomenta la creación literaria y la lectura en ámbitos en los que no llega la literatura “analógica”. No se trata de competir, sino de compartir.
Además de aumentar los índices de lectura en un público más joven –en el cual los índices de lectura han bajado considerablemente en los últimos años- se fomenta la reflexión sobre las obras y el mundo que reflejan a partir de los espacios de debate. La literatura en la red ha traspasado el simple límite de la lectura y se a adentrado al ámbito de la tertulia literaria, política o social –dependiendo de la temática de la narración.
El hecho que el lector –y autor potencial- diseñe el recorrido de su narración pone de manifiesto la individualización a la que están llevando las nuevas tecnologías. Rechaza la teoría que hay una verdad absoluta que contar y refuerza la idea que el mundo real es aquel que vemos y vivimos nosotros mismos. Nadie sabe más que nosotros que rumbo debe seguir la historia.
Pero todo esto no sería posible sin la tecnología. Sin la tecnología no hay evolución en todos los ámbitos, tampoco en arte y literatura. De modo que tenemos que comprender y dominar las herramientas que nos permiten transmitir el conocimiento y el modo de vida de nuestra sociedad. Si nuestra sociedad resalta por su atomización y individualidad, tendremos que dominar las técnicas que nos permitan reflejar esta realidad. ¿Y qué mejor que Internet para hacerlo?
Se acabó la concepción del artista como bohemio que escribe a mano en una buhardilla. Ahora el escritor crea delante de un Mac mientras escucha la música de su Ipod. De modo que sí, la tecnología es necesaria, también para crear arte.

